In memoriam Thijs IJzerman

Joop van Campen, voorzitter

Tot ons leedwezen maken we u bekend dat de plaatsvervangend voorzitter, tevens afdelingsafgevaardigde, MATTHEUS JOHANNES IJZERMAN (THIJS) IJZERMAN op 12 juli 2006 te Groningen na een moedig gedragen ziekte, toch nog onverwacht is overleden. Hij werd 52 jaar oud.

In september 2005 informeerde Thijs ons dat bij hem aangezichtskanker was geconstateerd.

Na een uitgebreide bestraling van de tumor werd in het najaar vastgesteld dat deze behandeling geen effect had gesorteerd. Een ingrijpende operatie die volgde evenmin. Dit voorjaar kreeg Thijs te horen dat men bij het UMC Groningen niets meer voor hem kon doen. Een contra-expertise gaf dezelfde uitkomst.
Thijs besefte dat hij in zijn laatste levensfase was gekomen. Hij ging echter niet bij de pakken neerzitten, maar probeerde zo goed en kwaad als het ging zijn ‘normale leven’ voort te zetten.

Hij bleef bestuurlijk actief in de NGV en andere verenigingen. In de studiezaal van het Regionaal Historisch Centrum Groninger Archieven probeerde hij toegezegde onderzoeken voor anderen af te ronden.

In het besef van de ernst van de situatie en de verdiensten van Thijs voor de NGV namen we contact op met de voorzitter van de NGV, de heer Bert Trap. Binnen een etmaal reageerde het hoofdbestuur unaniem positief op ons voorstel Thijs de zilveren erespeld van de NGV uit te reiken. Op vrijdag 31 maart jl. speldde de voorzitter hem in aanwezigheid van circa 50 gasten het zilveren kleinood op. Op zijn laatste bestuursvergadering in april ontving Thijs een prachtig fotoalbum van deze bijeenkomst. Hij was er zeer verguld mee.

Thijs werd in 1981 lid van de NGV. Tien jaar later trad hij toe tot het bestuur van onze afdeling. Achtereenvolgens werd hij penningmeester, plv. voorzitter en afdelingsafgevaardigde. Als bestuurslid was Thijs met name afdelingsafgevaardigde. Hij legde in de rubriek van de bestuurstafel B+B d.w.z. Bestuur en Beleid verantwoording af in ons afdelingsblad, hield u regelmatig op de hoogte van hetgeen zich in de NGV afspeelde en van wat hij als afdelingsafgevaardigde te berde bracht.

Thijs schreef zoals hij dacht en situaties beleefde. Kritisch positief, zo mogelijk met een eigen standpunt. Soms kreeg hij reacties op zijn artikelen. Leden belden op of spraken hem aan dat ze zijn stukjes met plezier lazen en vonden dat hij vooral zo door moest gaan. Maar soms waren de reacties minder positief. Zijn verweer was dat hij stukjes schreef als afgevaardigde en niet als bestuurslid. Hij scheidde deze functies duidelijk. Legde consequent de concepttekst voor aan medebestuursleden en redactie. Maar uiteindelijk bepaalde hij zelf wat de definitieve versie werd. Hij vond dat hij als afgevaardigde verantwoordelijk was voor zijn tekst en niet het bestuur. Af en toe botsten we wel eens als hij te vasthoudend was en moeilijk te overtuigen en te bewegen zijn tekst aan te passen. Maar terugkijkend moeten we zeggen, dat hij meestal zijn speelruimte als afgevaardigde op de juiste wijze heeft ingevuld.

Op landelijke NGV vergaderingen mengde Thijs zich actief in discussies over uiteenlopende zaken. Onze verenigingsvoorzitter complimenteerde hem bij de uitreiking van de erespeld met de woorden dat hij met verve en overtuiging de mening van de afdeling Groningen vertolkte en dat hij altijd sprak voor de zaak en niet voor de tribune. 

We verliezen in Thijs een bestuurslid, tevens afgevaardigde, met grote dossierkennis van NGV-zaken, die zeer betrokken was bij het wel en wee van onze vereniging.

Aan onze samenwerking is helaas een abrupt einde gekomen. We zullen hem missen, maar in onze herinnering blijft hij voortleven als een goed collega en medebestuurder.